Dag luitjes,
 
Mijn laatste verhaal vanuit Israel alweer!! Dit keer zal ik proberen het iets luchtiger te houden, en wellicht een stuk positiever!!
 
In Haifa heb ik een paar dagen opgetrokken met een Australier, die op alles antwoordde met 'nothing'. What do you do back home? What are your plans for today? What are you planning to see in your trip? Nothing. Hij had geen camera bij zich, omdat hij van mening was dat je dingen dan minder waardeert.. We hadden de meest bizarre discussies, ook wel eens leuk
 
Ook ben ik naar de wereldberoemde (of naja, in ieder geval hier) Bahajan-gardens geweest. Dit is een gigantische 'garden' met een tempel, tegen de berg aan, gewijd aan het Bahajan geloof. Dit is een jonge, onafhankelijke religie, die wereldwijd 6 miljoen volgelingen heeft. Bahajans geloven in gelijkheid van geloof, mens, sekse en nationaliteit. Ze geloven vooral dat een religie zich aan moet passen aan de maatschappij van nu en niet moet blijven hangen aan extreme regels. Ik heb een hele tijd gepraat met een Indiase vrouw over religie en de (gevaarlijke) invloed in de wereld. Ik was ontzettend onder de indruk van dit geloof.

 
In mijn mixed dorm zaten een groep Engelsen, een Italiaan en een Zwitser, waarmee ik ontzettend veel lol had. Op Shabbat hingen we met zijn allen op onze bedden te discussieren over religie, geloof en cultuur (zoals overal in hostels in Israel). Omdat bijna alles dicht was, leefden we op restjes pita en hummus, totdat de enige bar in de straat open ging en we ons met 30 man op de Goldstar (Local Beer, red.) konden storten
Op een dag pakte ik een 'subway' de berg op, naar een andere wijk in Haifa en werd ik zowaar gematst met het kaartje kopen.. 'Retired' stond er op. Studentenkorting maar dan anders
 
Toen werd het tijd voor een duik in het diepe; ik wilde naar Jordanie, had niemand kunnen vinden met dezelfde plannen dus pakte ik alleen de trein en de bus richting het zuiden. Bij het treinstation werd ik nog even grondig ondervraagd. Are you carrying a gun? (nee schat, maar de rest van dit land wel!)
De bussen in het zuiden zitten vol met Soldiers, omdat er veel militaire basissen in de Negev Woestijn zijn. Daar zat ik dan, tussen alle groene pakkies en geweren. Could you please not point your gun at me? ... Alles went.
Aangekomen in Mitzpe Ramon, een door God en Allah verlaten dorpje in de Middle of Nowhere. Ik had gelezen dat er net buiten het dorp een Bedoeinen kamp stond. Dapper liep ik op het heetste moment van de dag een afgelegen weg af. Het kamp was verlaten, behalve drie Israelische jongens die in hun boxershorts lagen te chillen. So eh, what are you guys doing here? probeerde ik. De antwoorden kwamen met vertraging; "Nothing. Smoking. Meditating". Waar on earth ben ik nu weer beland, dacht ik. Maar het duurde niet lang, of ook ik lag te chillen, met een kopje thee, filosoferend over het leven. En ik wilde niet meer weg. Ik zag de krater, aan de rand van het dorp, bij zonsopgang. Ik zag een meteorenregen vanaf een hoger gelegen punt in de woestijn. Ik zag mensen komen en gaan. In this magical place, with no electricity, away from society, tourism, a place away from the world, I found my peace of mind.
 

Hier ontmoette ik ook Carolina, een Frans meisje, die ook naar Jordanie wilde. We besloten samen te reizen. We staken de grens over bij Eilat, Het vakantieoord voor Israelische jongeren, een verschrikkelijke stad, waar ik niet meer aandacht aan ga besteden dan deze ene zin.
We staken de grens over naar Aqaba. Wat een wereld van verschil. De Arabische cultuur zat in alles wat je waarnam. Arabische straatnamen, moskeeen, overal mannen op straat, met thee en een waterpijp..
Er werd ons een boottochtje aangeboden met een Italiaanse groep, waarmee we hebben gesnorkeld in de Rode Zee. Het eerste wat we zagen was vrouwen die met burka's aan gingen zwemmen! Bizar!
Maar de Rode Zee is prachtig; zelfs met snorkelen kon je een schipwreck bekijken en prachtig koraal. Het koraal lag zo dicht bij het strand, dat ik mijn voet er flink aan open heb gehaald toen ik even wilde zwemmen Door al die Italianen werd mijn Engels gereduceerd tot 'Nice! Fish!' wat me deed denken aan mijn duiktijd op Bali Ik kom zeker terug om te duiken.
 
We spraken een man die ons uitlegde waarom moslim mannen vier vrouwen mogen hebben; 'If one is pregnant, other one is sick, you need one more! Because if man not have sex, fire in the head, not good!' Okee..
Overal werden we uitgenodigd voor thee of koffie, in een winkel, bij de hotel eigenaar, of zomaar op straat. We werden behandeld als prinsessen..
Maar regelmatig zagen we families langslopen; een man met vier vrouwen en een paar kinderen. Veel vrouwen droegen een burka. Ook al heb ik het wel eerder gezien, ik vond het echt schokkend. Het schijnt dat jongetjes vanaf hun 7e jaar hun moeders gezicht niet meer mogen zien!
 
We boekten een tour naar de Wadi Rum woestijn. Met een echte Arabier (witte jurk, keffeh, soort tulband, op zijn hoofd) gingen we met de jeep de woestijn in. We werden ontvangen in een echte Bedoeinentent, met thee natuurlijk. Die middag gingen we 'cruisen' met twee jonge Arabiertjes, die ontzettend melig waren, harde muziek opzetten en midden in de woestijn besloten een vuurtje te maken voor thee en een waterpijp. Zoals het hoort. Die avond hebben we bij zonsondergang kameel gereden, wat een prachtige beesten zijn dat  Die avond werd er muziek gemaakt en gedanst. Toen wij, de enige toeristen, naar bed gingen, hoorden we ze nog lachen, klappen en zingen
De volgende dag vertrokken we richting Petra. We moesten nog een beetje wakker worden, toen een groep acht mooie Israeliers het busje instormde. Schreeuwend en lachend. Toen er Arabische muziek werd aangezet, werden ze nog enthousiaster en begonnen te klappen en te dansen. Het werd een ware Roadtrip.

Petra is een van de hoogtepunten in het MiddenOosten en dat is zeker niet overdreven. Deze Ancient City is 2200 jaar geleden in de woestijn gesticht en is nog altijd wonderbaarlijk intact. Indrukwekkend!! Behalve toeristen lopen er veel prachtige Bedoeinen rond en veel kamelen, paarden en ezels, die gebruikt worden om de grote afstanden te overbruggen. Regelmatig zag je een klein jochie op een ezel langs crossen; 'Taxi miss? Donkey ride!'

Ik merkte dat, hoewel het een prachtig land is en de mensen erg vriendelijk zijn, de cultuur me steeds meer tegen ging staan en op een bepaald moment kwam die agressie eruit.. Ene Mohammed probeerde al een tijd mij en Carolina weg te krijgen van de groep Israeliers en toen we vroegen of er een taxi gebeld kon worden en hij weer met zijn auto aan kwam zetten, werd ik ontzettend pissig op hem.. Niemand vond het onterecht, maar ik weet voor mezelf wel zeker dat ik nooit alleen in een arabisch land wil reizen..

Een paar dagen later zat ik weer in de Negev woestijn, terug in de Silent Arrow, mijn tweede thuis. De jongens waren blij om me weer te zien en ik heb weer een paar dagen genoten van de Art of Doing Nothing. Ik stond zonder moeite om half 6 op, om bij zonsopgang te mediteren.. af en toe liep er iemand 'In to Town' om in de bewoonde wereld wat eten te kopen.. Wat een leven.

Nu ben ik terug in Tel aviv, wat bijna een cultuurshock is na al die rust. Ik ga nog wat mensen opzoeken en proberen een laatste Party Night in Tel Aviv mee te pikken voordat ik weer terugvlieg..

Ik merk dat ik misschien iets te geintegreerd ben; terwijl ik aan het bellen ben ('Allo!? Manishma?! Beseder..) dring ik voor in een rij en bestel ik in het Hebreeuws een falafel en een fles water, waarna iemand me in het Hebreeuws vraagt welke bus naar Tel Aviv gaat en ik hem het nummer van de bus geef  

Weer een geweldige reis vol ervaringen. Een land met een heftige geschiedenis, een ingewikkelde politiek en vele religies. Een land van extremen, van prachtige landschappen en boeiende mensen. Ik zou hier niet kunnen wonen, maar het heeft wel een speciaal plekje in mijn hart gekregen. One day i will be back

Thanks for reading.

Anne

vorig verhaal volgend verhaal

print