Daar ben ik weer!!

Ik heb mijn foto´s in het ´Fotoalbum´ gemikt die bij dit verhaal horen, want ik heb geen geduld meer met die computers hier

Een hele week heb ik in het kleine plaatsje Esquel doorgebracht en het was eigenlijk helemaal niet zo erg. Elke ochtend ging ik naar het ziekenhuis. Alle dokters kenden me inmiddels en waren ontzettend vriendelijk. Ook met de locals had ik goed contact. Een keer kwam er een ontzettend oud vrouwtje binnen die zeker een half uur moest wachten. We waren wat aan het roddelen over een mooie dokter toen ze de slappe lach kreeg en bijna stikte in haar lach... Oeps.

De rest van de dag brachten we in en rond het hostel door, af en toe richting onze favoriete Panaderia voor ontbijt, brunch, lunch, teatime of eh zomaar..

In het hele stadje hing een lente-sfeertje, kinderen die buiten speelden, locals op bankjes in het park. Lekker relaxed.

Ook ben ik met een 100 jaar oude stoomtrein gegaan, om dan toch even de toerist uit te hangen.. De trein ging ontzettend langzaam, maar kreeg het toch voor elkaar om een kudde schapen van de rails te rijden!! Ik stond buiten op een platformpje tussen de wagons en zag dus een beetje teveel details. Shocking!

Elke avond kookten we uitgebreid en gezond in de keuken van het hostel, met de locals die daar werkten en een paar verloren backpackers... Gezellig sfeertje!

Na mijn laatste ziekenhuisbezoek was het tijd voor actie. We besloten een hitchhike te wagen naar een plaatsje 2 uur noordelijker. Het was eerst een halfuur lopen naar de´rondweg´. In de brandende zon en met onze zware backpacks vroegen we ons af waarom we dit ook alweer deden. Oja, voor het avontuur. Na 5 min hadden we al een lift. Deze local ging rechtstreeks naar El Bolson dus lucky us. Enige consequentie was dat we 2 uur nonstop moesten luisteren naar zijn levensverhaal, zijn visie op Amerika (niet positief...) en Nederland (te positief..), maar het was het waard. Hij kocht zelfs wat chocola voor ons en bracht ons helemaal naar het hostel.

De volgende dag was het Feria in El Bolson. Een bekende markt, die elk weekend plaatsvindt. Verschillende handycrafts, sieraden en souvenirs worden verkocht, maar ook verschillende eettentjes met wafels (!), empanadas en artsenal bier. Rond 1 uur keek ik om me heen en IEDEREEN was aan het eten alsof zijn leven ervanaf hing.. dat was wel even shocking. Maar ook erg gezellig. We eindigden in het park, in het zonnetje mate drinkend.. Op zijn Argentijns..
In ons hostel was het elke avond net een kookwedstrijd. Iedereen kwam om de beurt binnen met tassen vol van de supermarkt met de meest uiteenlopende ingredienten. Een uur later waren alle ramen beslagen van het gepassioneerde koken en iets later was iedereen aan het genieten van zijn eigen creatie. Wij hadden ons wijs aangesloten bij een groep Israeliers, die bekend staan als goede koks. Ik werd aan tafel gezet om 6 aardappels, 7 paprika´s en 4 mega grote uien klaar te maken en ik voelde me net Big Mama. Goed voedsel! Overdag lag iedereen buiten in de zon op het gras, te genieten van de rust (we zaten iets buiten het centrum, op een heuvel, tegen een bergrug).. Af en toe speelden we een potje voetbal met een gemixt team. Dit ging er nogal lomp aan toe aangezien sommigen op blote voeten speelden en anderen met hikingboots.. Enige nadeel van het hostel was dat onze verdieping geen verwarming had. Dit betekende slapen met al je kleren aan, in een slaapzak en onder twee dekens.. Tijd om richting het noorden te vertrekken!!

Argentinie staat bekend op zijn straathonden, maar de meesten worden goed verzorgd door de locals. Nu was er een prachtige hond die ons continu volgde, dus we gaven hem een naam. Ko´osh. (Dit was een merk jam die we ergens op een jampotje zagen staan, maar dit terzijde). Ko´osh wachtte zelfs buiten als we een bar in gingen en pas drie uur later naar buiten kwamen! Afscheid was erg zwaar, dat begrijp je.

We ontmoetten twee Israelische meiden die we al eerder hadden ontmoet in onze trip. Ze wilden de avond voor Pesach (Sederavond) gaan vieren, maar niet met alle andere Israeliers. Deze Joodse feestdag herdenkt de uittocht van de Joden uit Egypte naar het beloofde land Israel en is erg belangrijk voor veel Israeliers. Nu was het feit dat op deze dag 1500 (!!) Israeliers richting Bariloche (een van de grotere steden in Argentinie) zouden reizen om het hier te vieren.
Ik en Jackie besloten dat we dit feestmaal wel wilden meemaken en besloten met Ayala en Shelly terug te gaan naar ons hostel in Esquel voor 1 nachtje.

Met een gigantische boodschappenlijst stormden we de supermarkt binnen. Met backpacks. Een van de medewerkers van de supermarkt was zo vriendelijk om onze kar met boodschappen naar ons hostel te rijden! Moet een idioot gezicht geweest zijn; vier meiden met backpacks en een macho Argentijn met een boodschappenkar!

We hebben acht uur (!) in de keuken gestaan om allerlei typische gerechten klaar te maken, zoals quiches, aardappelschotels, matza (ongerezen brood), salades, soep, groentenschotels etc.. Rond 10 uur ´s avonds schoof het hele hostel aan en werden er wat flessen rode wijn ontkurkt.. Jammer genoeg zat ik op mijn laatste dag van antibiotica, dus kon ik niet veel drinken.

Ayala had wat stukken uit de Tora vertaald, er werden liederen gezongen en de symbolische handelingen werden uitgevoerd. Voordat er ook maar 1 hap was gegeten was iedereen al behoorlijk aangeschoten. Een uur later was iedereen stomdronken en dit zorgden voor acties die verre van koosjer zijn...

De volgende dag besloten ik en Shelly de bus naar Bariloche te nemen. Het landschap was ontzettend anders dan Patagonie: veel groen, meren, bomen, sfeer van een bewoonde wereld! Maar Bariloche was net mini-Israel. Geen Argentijn te bekennen. Iedereen kende elkaar en to be honest; it was freaky!! Voordeel was dat we een Israelische stel ontmoetten, die van plan was een auto te huren om het Lake District te bekijken. Binnen 3 min hadden we een deal en de volgende dag begon onze Roadtrip. Op de achterbank zaten ik en Shelly bedolven onder tassen met eten. Omdat Owen en Dana de traditie volgden in Pesach konden ze die week geen (gerezen) brood eten. Ook pasta, koekjes en bier waren ´verboden´. Dit tot gevolg dat we met een paar kartonnen dozen Matza zaten opgescheept en we vriendelijk werden gevraagd niet teveel te genieten van ons brood. Hoe groot was de vreugde toen ze na deze week in het restaurant pizza, empanadas, brood, pasta en bier bestelden!

We reden langs de 7 Lakes Route, met prachtige meren waarin de weerspiegeling net de werkelijkheid was. We staken de grens over naar Chili. Dit ging niet zo soepel, want we werden twee keer gecontroleerd en gevraagd alles uit de auto te halen..de zogenaamde drugshonden deden er naar mijn idee ook iets te lang over..

´s Avonds kwamen we aan in Pucon. Een klein dorpje aan de voet van vulkaan Villarica. Meteen de volgende dag besloten we grote Klim te wagen. Met twee andere jongens en een ontzettend energieke Guide waagden we ons aan de steile klim. Breathtaking!! Er waren stukken over rotsen en over sneeuw, en de uitzichten werden steeds spectaculairder. We moesten een helm dragen, niet omdat ze bang waren dat we op ons hoofd zouden vallen, maar omdat er regelmatig rotsen naar beneden rolden.. Bedoeling was dat je dan´Roca!´ moest roepen naar de andere klimmers. En als de rots op je afkwam, moest je tot het laatste moment wachten en dan een kant kiezen. Great. De rotsen die we langs zagen komen waren niet gigantisch groot maar door de snelheid waarschijnlijk wel dodelijk...

De gids riep af en toe in het Hebreeuws; `Move your ass!!´ of vroeg me in het Nederlands ´Hoe voel je je Ann!´ en tijdens de zware stukken begon hij te zingen. ´Hakuna Matata´ en ´Don´t Worry.. Be Happy´. Dat gaf ons veel lol en genoeg energie om vol te houden. Boven aangekomen staarden we in een enorme groen-rode krater, waar niet alleen rook uit kwam, maar af en toe ook zorgwekkend gerommel! Ook zagen we lava. De laatste keer dat deze vulkaan tot uitbarsting kwam was in 1985, maar een maand geleden was de lava 30 meter hoogte gekomen!
Erg indrukwekkend. Op de weg terug moesten we alle extra kleding aantrekken die we mee hadden gekregen.. we gingen namelijk glijden!! Er waren ´glijbanen´ gemaakt door de grote stukken sneeuw en ijs en de enige rem die je had was je ijspick.. Supergaaf om met zo´n snelheid de vulkaan af te sjeezen. Adrenaline.

De volgende dag besloten we een ritje op een paard te maken, door de prachtige omgeving.. de paarden waren een beetje eigenwijs en begonnen vaak onverwachts ineens te grazen. Dit tot gevolg dat een van de meiden voorover over het paard viel! De gids kon maar niet begrijpen hoe het mogelijk was, maar wij hadden in ieder geval de slappe lach voor de rest van de rit.

De dag daarop besloten we een daytrip te maken naar het Nationale Park Huerque. Door de herfstkleuren kregen de bossen en meren een magische sfeer. Prachtig!!

Omdat we geen warm water hadden in ons hostel, besloten we ´s avonds naar de Hot Springs te gaan. In the middle of nowhere en aan het eind van 100 treden trap lagen een paar ´zwembadjes´. Onder een heldere sterrenhemel en helemaal alleen genoten we van deze ontspanning. Toen was het tijd om terug te gaan naar Argentinie! Het was net een vakantie van een paar dagen, omdat Chili een stuk duurder is en we even niet op ons geld wilden letten. Ook de mensen in Argentinie vind ik een stuk aardiger, dus toen we de grens passeerden was het net of we thuis kwamen.

Reizen met Israeliers is niet altijd gemakkelijk, maar het was wel ontzettend leerzaam. Het is een totaal andere cultuur, met een andere manier van communiceren. Dit leidde vooral in het begin tussen mij en Owen (de Israelische jongen van het stel) tot behoorlijk wat heftige woordenwisselingen. Ook zorgde het voor spanning tijdens de grensovergangen, omdat respect en beleefdheid niet helemaal bovenaan hun lijstje staat.. Hier moest ik echt even inspringen, want je wil geen risico lopen met die lui van de douane hier! Al met al hebben we ontzettend veel lol gehad en boeiende gesprekken gehad over religie en reizen.

Terug in Bariloche was het een paar dagen relaxen.. ondertussen kende ik alle Israeliers in het (wederom Israelische) hostel en leerde ik steeds meer Hebreeuwse woorden..

Nu was het niet slim om lang in Bariloche te blijven, omdat de helft van de winkels of een Heladeria (ijs!) OF EEN CHOCOLATERIA was!! Bariloche is beroemd (of berucht?) door deze gigantische supermarkten met 1001 soorten, smaken en groottes chocola. HEAVEN! Met grote pupillen en open mond liepen we elke dag even rond in een van deze hemelse ruimtes en hielden ons opvallend goed in.. Wat ik niet begrijp is dat locals hier chocola in kilo´s kopen! En ze leven nog steeds. Onze conclusie so far is dat ze op hun 30e een hartaanval krijgen van alle chocola in hun aderen.. kan niet anders!

Toen de kou, wind en regen toenam was het tijd om een busje te pakken. Dit keer weer een 17 uur bus. Wederom met een Israelier, Daniel. Pas rond 12 uur ´s avonds kregen we volgens de Argentijnse traditie iets te eten en de volgende ochtend werden we wakker gemaakt met de 80s Classic Mix, die ze in elke bus draaien. De eerste 5 min moet iedereen lachen om alle oude nummers, maar iets later zingt de hele bus uit volle borst mee. Typisch.

Aankomst in Mendoza was heerlijk! 20 graden en zon en eindelijk een grote stad!! Het is niet te groot en hectisch, maar precies perfect. Ons hostel heeft niet alleen een openlucht bar met kampvuur, balkon, zwembad, tuin en pooltafel maar zelfs de bekende Asado´s (BBQ) die zo bekend zijn in Argentinie.

Genieten dus.

vorig verhaal volgend verhaal

print