Ola!!!

Mijn laatste weekend in BA heb ik besteed aan relaxen in de wijk Recoletta, waar in het weekend in parken en plaza´s van alles te koop is, optredens van straatartiesten, veel hippies en waar locals elkaar ontmoeten en mate drinken.. Erg relaxed dus!

Toen werd het tijd om afscheid te nemen en naar het vliegveld te vertrekken. Extreem op tijd bij de in-check natuurlijk. Zegt mevrouw heel droog dat mijn vliegtuig pas zeven uur later zal vertrekken. Great. Het blijft ZuidAmerika.. Heb mijn backpack toch maar ingecheckt en toen een bus gepakt terug naar het centrum. Rond vier uur hing iedereen gaar bij de gate en zelfs zakenmannetjes stonden te mopperen over de vertraging, misschien zijn ze het dan toch niet zo gewend..
Prima vlucht met mooie uitzichten op bergen en zeeeen en zonsondergangen (1tje dan). Aankomst in Ushuaia. Zuidelijkste stad ter wereld. De gateway naar Antartica. Tenminste als je geld hebt, goedkoopste optie om deze overtocht van 1000km te maken ligt rond de 3000e!

Ushuaia is een klein stadje met 1 mainstreet, omringt door bergen. Ook ligt het nationale park Vuurland in de buurt. Ik dacht ooit dat Vuurland zou bestaan uit vulkanen of rode rotsen, maar het was gewoon een groot bos. Wel eentje met mooie meren en interessante bomen, maar ik zou het de naam Vuurland in ieder geval niet heben gegeven!
Ik had het idee dat ik behoorlijk voorbereid was met mijn hikingboots, ski-jack en 4-seizoenen-slaapzak.. Maar hier kwam ik de echte die-hard-hikers tegen, voorbereid op elke weersverandering en geobsedeerd door 8-dagen-lange-trektochten..
Het hostel was ontzettend gezellig en ik heb weer veel interessante mensen ontmoet. Ook heb ik een paar dagen day-hikes gedaan naar omliggende gebergten en lakes. Dit waren mijn spieren overduidelijk niet gewend, maar gelukkig was ik niet de enige en lagen we met meer mensen voor pampus in de ´huiskamer´.
Ook heb ik hier de Panaderia (bakker) van Argentinie ontdekt.. Ze hebben niet alleen vers en warm stokbrood maar ook 1001 verschillende gebakjes en zoetigheid. De eerste keer dat je dit ziet en ruikt krijg je even een ´Heaven!´gevoel. Het hele hostel was er verlaafd aan en omdat het op de hoek was, kwam iedereen 3 keer per dag het hostel binnen met nieuwe favorieten.

Grappig feit was dat het smoke alarm in het hostel nogal overspannen reageerde, dus bij elke kook-actie hield iedereen zijn oren dicht voor de 5 min WIEEEEEEEEEEEEEEWWW.

De ochtend dat ik zou vertrekken (bus om 5 uur!) is er iets mysterieus met mijn wekker gebeurd en werd ik om 7 uur wakker. Bus gemist!!! Omdat ik al afscheid had genomen van iedereen, moest ik tien keer hetzelfde verhaaltje afdraaien zodat ze mij konden uitlachen. Gelukkig leefden mijn roommies met me mee en had ik de beschikking over 5 wekkers de volgende ochtend voor een poging 2.
Deze keer was ik op tijd. Toen volgde een busrit van 18 uur.. Het landschap was voornamelijk uitgestrekte grasvlaktes (pampa´s) en heuvels. Naast urenlang uit het raam staren werden we vermaakt door controleposten (we moesten 4 keer de grens over naar Chili) of het wisselen van bus of oversteken van water.
Bij de ene grenspost moest ik uitleggen dat ´Nederlanden´ op mijn paspoort hetzelfde is als Holland en dat ik holandesa of dutch ben. Het mannetje wilde niet helemaal toegeven dat hij er niks van begreep maar gaf me met een nors gezicht en een Gracias mjin paspoort terug..
Ook werd mijn tas ondersteboven gehaald voor een fruit-check. Een mannetje hield een kiwi omhoog en zei ´Es un kiwi?´, nog vier man werd er bijgehaald om met een serieus gezicht de besluiten dat mijn kiwi niet mee de grens over mocht.
Toen kwamen we aan in Calafate. Wederom een klein stadje met vooral hostels,restaurantjes en travel agencies.
In de bus had ik drie Israeliers ontmoet, waarmee ik op zoek ging naar een hostel. Onderweg kwamen we zeker 10 andere Israeliers tegen die ons naar een hostel wezen. Dit bleek een Israeli hostel te zijn, oftewel ik was de enige niet-Israelier. Ik heb ze al eerder ontmoet, maar het zijn er nu ZOVEEL meer. Ze gaan allemaal reizen na 3 jaar leger. In de meeste hostels hangen zelfs bordjes in het hebreews! Het zijn aardige lui. Enige nadeel is dat iedereen elkaar via via kent, ze in grote groepen reizen en dat ze alleen maar hebreeuws spreken. Maar met veel geduld, een paar populaire woorden in het hebreeuws en een fles wijn kreeg ik het voor elkaar een avondje te drinken en kaarten met een hele groep israeliers die allemaal engels spraken voor mij. Yeah.
 
Een dag hebben we met zijn 5en een auto gehuurd om door prachtige landschappen de populaire Perito Moreno Glacier te bekijken. Ontzettend indrukwekkend. Deze glacier ligt tussen twee bergen en af en toe brokkelen er grote stukken ijs af die met een donderend geraas in het water vallen.
In Calafate sprak ik een paar mensen die zich afvroegen waarom ik alleen reisden. Reacties als ´Brave. Very very brave.´ en ´You are travelling on your own down here? Why??´ zetten me aan het denken. En soms was het inderdaad niet gemakkelijk zonder reisgenoot te reizen. Veel mensen reizen samen of met een duidelijk reisschema hier in het Zuiden. Maar na een paar flinke ups en downs voelde ik me steeds sterker worden.
 
Vanuit Calafate namen we een bus naar El Chalten. Toen we aankwamen, rond 11 uur ´s avonds liepen we het eerste beste hostel binnen. Full. Ik dacht terug aan de zin in de Lonely Planet die zei ´Book Ahead!´. Dit bleek echt nodig te zijn, want twee uur later hadden we nog geen bed. Ik werd een klein beetje wanhopig, omdat het ontzettend koud was. Uiteindelijk vonden we vier bedden in een hostel dat nog niet af was. Erg grappig. We waren allang blij dat we konden slapen. Binnen.

Opvallend is dat ik nog geen 1 nacht heb gehad zonder snurkende roommies of zonder stinkende hikingboots. Ander feit is dat ik altijd met mannen op een kamer heb geslapen. Mag ik een link leggen!?

Chalten wordt ook wel Capital of Trekking genoemd. Dit dorpje bestaat pas 30 jaar, heeft geen geasfalteerde weg, geen ATM, er wonen ongeveer 400 mensen en de meesten komen uit andere steden en werken alleen in het hoogseizoen in de vele restaurantjes of hostels. Het ligt tussen de bergen en mensen komen hierheen om de prachtige Fitzroy te zien. Vele bergtoppen zjin alleen te zien met goed weer, en ik had geluk! Ik heb twee prachtige (maar zware) day hikes (eentje van 8 uur) gedaan om te genieten van de prachtige uitzichten. De eerste keer dat ik de bergtoppen goed kon zien kreeg ik zelfs tranen in mijn ogen.. Het was zo heerlijk om uren alleen door de bergen te lopen, met alleen af en toe een bries wind of fluitende vogeltjes om je heen.. Puur natuur! (Oom, ik ga een keer mee bird-watchen)

Wat me dan wel weer verbaasd is hikers die in groepen luidruchtig aan het zingen of schreeuwen zijn of zelfs mensen met muziek in hun oren! Maar goed, ieder zijn ding..
 
In het hostel waar ik zat kon je meteen zien wie er net was aangekomen (fluitend de trap op huppelend) en al wat dagen aan het hiken was geweest (zuchtend en kreunend strompelend).
Op mijn verjaardag ging ik met een bus naar een meer en een glacier, wat eerlijk gezegd erg suf was. De wind in Chalten is erg berucht, omdat het bijna gevaarlijk is om naar buiten te gaan en natuurlijk op mijn verjaardag stormde het als een gek. Maar ik ontmoette twee Argentijnen die me mee uiteten namen voor mijn verjaardag. Grote lunch inclusief taart en thee! Helemaal top. Later die dag ontmoette ik Jackie, een Amerikaanse meid en nieuw reisgenootje. Wederom uiteten & veel wijn. Toen werden we uitgevraagd door twee locals die buiten een idioot grote Truck hadden staan. We kregen een lift en in de Truck zongen ze int spaans (en dronken) verjaardagsliedjes! Never expected a nightlife in a town like Chalten!
Chalten is definitely my favourite place so far!

Na een paar dagen genieten van de prachtige omgeving en heerlijk eten en het sfeervolle hostel werd het tijd om terug te gaan naar Calafate. We kwamen om 11 uur aan en we konden om 4 uur ´s ochtends een bus krijgen naar het noorden..Slapen was dus praktisch onmogelijk, maar we hadden een reservering voor het hostel. Dus wij naar het hostel, kregen het voor elkaar om 1 voucher te verkopen en besloten uit te gaan.. Wederom een interessante nacht en vanuit de pub de bus in. Vier uur. Buswissel en ontbijt. Iedereen was opgebleven dus overal gare hoofden. Toen een bus van 10 uur. Avondeten. Toen een bus van 11 uur. 

Halverwege werd mijn hoest (een vervelende hoest die ik al een paar weken heb) erger, tot veel pijn en koorts toe. Met pijnstillers overleefde ik de busrit. Vanochtend ben ik meteen naar het ziekenhuis gegaan. Rontgenfoto. Bronchitis en een beginnende longontsteking.. Ik moet hier nu 5 dagen blijven, elke dag 2 keer naar het ziekenhuis om mijn longen weer op normaal niveau te krijgen en aan de antibiotica, pijnstillers.. Voel me nu na 3 dagen al stuk beter, zit in een ontzettend gezellig en relaxed hostel en ik rust veel, eet heel gezond en krijg nog wat mee van het ziekenhuisleven in Argentinie: vanochtend lag ene Jose naast me te kermen dat hij zijn armen en benen niet kon bewegen... hmm.

Het dorpje waar we nu zitten, Esquel, is heel klein en schattig en er hangt zo´n rustige sfeer dat ik er helemaal blij van word. Het is gelukkig ook een stuk warmer dan in het zuiden dus ik deel jullie lente-gevoel!

To be continued

vorig verhaal volgend verhaal

print