Shalom vrienden!
Manishma? (alles goed?) Ani beseder! (met mij wel)
 
Sinds mijn allereerste reis naar ZuidAmerika werd ik geconfronteerd met Israelische backpackers. Hoewel ze niet bij alle nationaliteiten populair waren was ik gefascineerd door dit volkje. Ik besloot meerdere keren met ze mee te reizen, heb veel interessante (en extreme) discussies gehad en heb wat Hebreeuws geleerd. Ik wilde het land bezoeken waar deze reizigers voor waren gevlucht, de cultuur leren kennen die hen zo gevormd had en de taal horen die ik overal ter wereld eruit kon pikken. 
Na vier jaar was het zo ver; ik besloot vier weken door Israel te reizen en wat mensen op te zoeken die ik had leren kennen tijdens mijn reizen. Weer een solo-reis, maar totaal anders.
 
Op Schiphol werd me dit verschil al duidelijk; Bij de Check-In werd ik onderworpen aan een kruisverhoor waar iedereen zich crimineel door zou gaan voelen. Niet alleen wilden ze weten of ik mijn tas zelf had gepakt, maar ook wat de namen waren van de mensen die ik op ging zoeken, of ik ooit in moslim-gebieden was geweest en of ik moslim-vrienden had. Bij elke vraag werd ik banger dat ik door de zenuwen het verkeerde antwoord zou geven. Vervolgens werd ik bij een gate verwacht, waar naar mijn mening iets te veel security-broekies rondhuppelden. Met een stuk of vijf andere Nederlandse reizigers werden we compleet binnenstebuiten gekeerd. ALLES werd uit mijn handbagage gehaald, geanalyseerd en gescand, zelfs mijn paspoort en slippers waren verdacht.. Ik durfde niks meer te zeggen en dacht alleen maar; This country has indeed some serious issues..

Maar toen ik in het vliegtuig zat, ingeklemd tussen een hele Israelische familie en mjn eerste heerlijke Israelische maaltijd kreeg, kon ik weer gerust ademhalen.
Aangekomen in Tel Aviv deelde ik een kamer met een Nederlandse meid en nog geen uur later stonden we in een of andere club waar haar neef en zijn vrienden (Tel Avivians) ons mee naar toe hadden gesleept. Toen we de zon op zagen komen werd ons nog een voorstel gedaan voor een Afterparty, maar dat hebben we toch maar afgeslagen; het was ons in ieder geval duidelijk dat Nightlife in Tel Aviv een 24hours-event is..!
 
Het hostel-leven was ook weer even geleden, maar ik weet niet of ik het heb gemist; de dronken Engelse meiden, halfnaakte opdringerige Braziliaanse jongens en schreeuwende Amerikanen... en rooftop-parties. Am i getting too old for this ?
 
Maar wat een heerlijke stad! Het eten is geweldig, de falafel, de pita's, het ijs, wortelsap (!), dit zou al een reden zijn om hier naar toe te verhuizen! Maar dat niet alleen, het weer! Zon, dertig graden en een seabreeze! And the nightlife! De mensen zijn hier zo mooi dat het pijn doet aan mijn ogen. En dan de boulevard, de steegjes, het leven buiten, de Beachside Bars op het strand..
 
Ik heb de prachtige 4000jaar oude haven Jaffa bezocht, heerlijk rustig omdat het Shabbat (=zaterdag=rustdag) was. Prachtige oude steegjes, vriendelijke mensen..
Blijkbaar heb ik niet de uitstraling van een toerist, want ik word continu aangesproken door locals. Een vrouw op de fiets, een man op een tractor, ze vragen me de weg! Erg grappig, wel jammer dat ik niet veel verder kom dan 'Ik spreek geen Hebreeuws'. Wat ik stiekem wel een beetje doe! Ik kan mijn telefoonnummer al in het Hebreeuws zeggen
 
De Israeliers zijn een stuk relaxter hier dan op reis, ze spreken Engels en willen je trots hun stad en land laten zien. En ze hebben altijd wel een neef in het Zuiden en een oom in het Noorden. De telefoonnummers voor contacten stapelen zich op.. Maar ze hebben wel een andere slechte eigenschap, die ik nog niet kende; een afspraak is hier niet per definitie een afspraak. ZuidAmerikanen komen standaard een halfuur te laat, Israeliers een paar uur of hebben ineens een totaal ander plan. Goed voor mijn tolerantie-cursus!
 
Ik heb een paar dagen gelogeerd bij Daniel, een reismaatje uit Argentinie. Leuk om te kijken hoe we zijn veranderd (niet) en om verhalen te horen over Israel.. Eerder heb ik Ayala ontmoet, die ik ook heb ontmoet in Argentinie..

Ik wil jullie ook wat meegeven hoe ik het land beleef op het gebied van religie en cultuur. Ik zal mijn best doen om objectief te blijven met feiten en als iemand het idee heeft dat ik te snel mijn conclusies trek, word ik graag gecorrigeerd. Ik hoop dat ik niemand beledig. 

De meeste reizigers hier bezoeken Israel voor familie of vrienden en velen zijn Joods. Er zijn ook organisaties die Joodse jongeren, bijvoorbeeld Nederlanders, de kans geven om hun cultuur en achtergrond te leren kennen. 

Joden worden gestimuleerd en gesteund om in Israel te komen studeren, werken en wonen. Je hebt als Nederlandse Jood dus meer recht om hier te wonen dan andere Nederlanders.

Gister zat ik in de bus met twee Nederlandse jongens. De ene had hier net een halfjaar gestudeerd en was van plan hier te gaan wonen. De andere jongen was hier net komen wonen en zou nog een jaar het leger in gaan. Ze waren beiden Joods en waren erg gelukkig hier. Zo gelukkig, dat ze beweerden dat het leven in Israel voor een Jood veel aangenamer was dan het in Nederland was. Dat ze de diepgang in Nederland misten. En ook dat ze het als een verplichting aan Israel zagen, om het leger in te gaan. Ik was nogal geschokt..

Hoewel Tel Aviv de meest vredige en relaxte sfeer uitademt, begin ik te begrijpen hoe groot de invloed van religie is op de cultuur, maatschappij en het volk hier.

Vanochtend heb ik met pijn in mijn hart Tel Aviv verlaten. Met een Nederlandse jongen heb ik een bus gepakt naar Jerusalem. De security bij het busstation zorgde meteen voor een andere sfeer. De zonnebrillen zijn vervangen door keppeltjes. Het is hier een mix van utraortodoxe joden, moslima's, Amerikaanse toeristen, reizigers op zoek naar Verlichting, zakenmensen. Maar de stad is een en al geschiedenis, met zijn oude gebouwen en doolhof straten. 

Morgen bezoeken we de Old City en ik ben erg benieuwd.

Shalom!

vorig verhaal volgend verhaal

print