Reisverhalen: Indonesian Style

Datum: 27-09-2007
Locatie: Lovina, Bali


Yogyakarta, in het kort Jogja. Een grote stad dus eindelijk weer tijd voor Was, Internet en Souvenir Shopping.

 

Zoals gewoonlijk werden we weer bestookt met ‘vriendelijke vragen’, wat meer lijkt op een kruisverhoor.

‘Where you come from Miss? Where do you go? You need transport?’. In het begin antwoordden we nog beleefd met ‘Belanda’ (Holland) en ‘Jalan-jalan’ (rondreizen of rondkijken). Maar na een hele dag wordt het een beetje vermoeiend. Dus op een gegeven moment ben ik zelf vragen gaan afvuren. Voordat een local zijn mond open kon trekken riep ik al ‘Where you come from Misterrrr?’ waarop een hele verbaasde blik volgde. In de tijd dat hij doorhad wat hem was overkomen waren wij alweer een straat verder. Best grappig. Ook leuk is het om een Fietstaxi-chauffeur te vragen ‘Do you need transport??’, gevolgd door dezelfde verwarde blik.

Ook zijn we een stuk gehaaider geworden in het afdingen met Fietstaxi's. Vaak beginnen ze met ’50.000!’ (=5 euro), voor het geval dat je een hele Naieve Toerist bent die net aankomt. Wij lachen hem dan hard uit, waarna de halve straat om ons heen groept en zich ermee gaat bemoeien.Wij roepen daarna 5.000 (=0.50 euro) en niet veel later zitten we voor 7000 in het ding. Als zij het hard spelen, kunnen wij dat ook!

 

Desondanks ben ik al sinds de eerste dag fanatiek bezig mijn Indonesisch op een small-talk-niveau te krijgen. Met het Hoe&Wat boekje voor ons neus maken we ons wegwijs in restaurants (waar we hele menukaarten vertalen), marktjes en treinstations. Vaak worden we uitgelachen door onze uitspraak, maar de meeste locals waarderen het wel. Vooral met Tarima Kasih (dankjewel), Selamat Pagi (goedemorgen), Apa kabar (hoe gaat het?) en Selamat Makan (smakelijk eten) voel je je toch iets meer een Toerist die in Ieder geval probeert de Integreren.

 

Terug naar Jogja. De eerste avond hebben we het beroemde Ramayan Ballet bezocht. Deze Javanese dansvoorstelling vertelt het Hindu liefdesverhaal van Rama & Sinta. Op de achtergrond was de verlichte Prambanan (die ene tempel uit het vorige verhaal ) te zien en op het open podium tientallen dansers met prachtige kostuums,vergezeld door typisch Indonesische muziek. Het was echt helemaal prachtig.

 

We zijn ook weer geconfronteerd met het verkeer in Indonesie. Een voorbeeldje is dat inhalen meer regel is dan uitzondering, en dat veel fietstaxi’s gewoon vlot tegen het verkeer in fietsen. Ook hoorden we van een local dat niet iedereen een rijbewijs heeft en dat je er voor weinig geld zelfs een kan kopen.. Dit in combinatie met onze Bijna doodervaringen gaf ons geen veiliger gevoel, maar gelukkig zitten we de komende week op 1 plaats, waar we overal heen kunnen lopen!

 

In Jogja zijn we ook een avond naar een Wayang Kulit voorstelling gegaan. Dit is het bekende Schaduw poppenspel, waarbij platte leren figuren achter een scherm worden bewogen. We mochten ook even ‘achter de schermen’ kijken en het was indrukwekkend om te zien hoe 1 man al deze figuren laat dansen en vechten. Ook de muzikanten kregen onze sympathie; de jongste was waarschijnlijk 75 jaar oud!! Omdat de jongere generatie deze prachtige traditie niet wilde overnemen probeerden deze oudjes het zo lang mogelijk vol te houden. Prachtig.

 

Toen werd het weer tijd voor een treinritje. Zoals gewoonlijk werden we weer aangestaard en uitgecheckt, maar deze keer nog net iets meer omdat we Business reisden (geen airco) en gewoon meededen aan de trein-lunch (Nasi Goreng). Jaja, blanken die integreren!!

 

Na een hele lange reisdag kwamen we aan in een hotel wat ons uitzicht gaf over... de... Bromo!! Eindelijk. We waren bijna te hyper om te kunnen slapen. En ons ijskoude gevangenis-achtige kamertje maakte het er ook niet veel beter op

Om half 4 de volgende ochtend zouden we vertrekken maar om 3 uur werd er al op onze deur gebonsd. ‘You want to rent a jacket Misss??’ Met slaperige hoofden deden we de deur open en zagen een paar mannetjes staan, overladen met jassen en dekens. ‘Its very very very very cold up there miss!!’ Hun ijverig knikkende hoofden waren oprecht teleurgesteld toen we zeiden dat we niks nodig hadden. Met 5 lagen van onze dikste kleren waren we Ready to Go.

Na een erg bumpy ride in een jeep kwamen we aan op het uitzichtpunt. En toen was het wachten op de zonsopgang. And it was worth it. Ik vergat spontaan de kou, de tig toeristen om me heen en de ‘Sjaal, Miss??’. Het was adembenemend om de zon zien op te komen met al die vulkanen en we kregen zelfs een rookpluim te zien! Iets later reden we met de jeep de vlakte over om de Bromo Krater te beklimmen. Er waren ook paarden waarmee je kon gaan. Celine twijfelde geen moment en crosste met het paardje de vlakte over, terwijl er een Indonees achter haar aan rende. Dat was erg grappig.

Boven aangekomen kregen we wederom een prachtig uitzicht over de vlaktes, bergen, tempel en de Krater, waar naar mijn mening iets teveel rook uit opsteeg! Het was helemaal top.

 

Hierna gingen we terug naar het kleine stadje Probolingo, met als doel verder te reizen naar het oosten. Maar het zat ons allemaal niet mee, waardoor wij dit stadje ook hebben omgedoopt tot The Doomed City of Probolingo. Ten eerste misten we de enige trein die er ging die dag. De volgende dag hoorden we dat er een treinongeluk had plaatsgevonden, waardoor die dag geen treinen zouden gaan. Vervolgens besloot mijn Europese Spijsvertering extreem in protest te komen, waardoor we de volgende dag ook niet weg konden.

Het enige wat leuk & nieuw was in Probolingo was de Mandi. In het toilet staat altijd een grote bak water met een emmertje waarmee je de wc doorspoelt. Maar deze bak blijkt multifuncioneel te zijn! Als je namelijk het bakje water over je hoofd gooit, heb je een douche! Geniaal. Waterbesparend in ieder geval.

Toen kregen we het aanbod mee te gaan met een Tour naar de Ijen Krater, die we allebei heel erg graag wilden zien. Maar geboekt bleek die dag dat er een Zwitsers stel mee zou gaan dat niet wilde reizen met iemand die ziek was. Dit tot onze grote frustratie en na heelveel gezeik konden we toch weg. Met een privebusje. Het was iets te mooi om waard te zijn en dat bleek het ook. We waren keihard afgezet. In de Tour-prijs zat geen hostel-overnachting of park-entree inbegrepen. Dit had ons meneertje lekker in eigen zak gestoken. En het hele verhaal van het Zwitserse stel had hij dus ook uit zijn duim gezogen !!! Dit is even een voorbeeldje hoe elke toerist hier continu met alles wordt afgezet, maar wij hebben onze reis hierdoor nog niet laten verpesten en zullen dat ook zeker niet doen! Jammer is het wel.

 

Toen we uiteindelijk na een behoorlijk zware klim uitkeken over de Ijen Krater voelden we toch wel even de adrenaline. Het had wat kruin gekost, maar we stonden er dan toch!

Uit de krater werd sulfiet gewonnen, die gebruikt zou worden voor onder andere cosmetica. Onderweg kwamen we tientallen werkers tegen, met twee manden aan hun schouders hangend. Vol met sulfiet. We hebben voor de grap geprobeerd dit op te tillen; onmogelijk. Wij hadden al moeite met het beklimmen zonder een gewicht van zeker 70 kg. Ook bleek dat ze voor elke kilo die ze naar beneden brachten 400 Rupiah kregen, dit is 4 cent!!! Dat was echt even slikken. 

 

Na deze prachtige vulkanen werd het tijd om Java af te sluiten. Met een wonderbaarlijk snel ritje met de Ferry (30 min) voor een idioot lage prijs (50 cent) zaten we ineens op Bali!

Met een local bus (die 2 uur deed over 80 kilometer....) kregen we een goede eerste indruk. Apen op de straat, overal versierde Hindu tempeltjes, mensen die aan het eten waren (Geen Ramadhan hier! Hoeraa!!) en drooggevallen rijstvelden leek het wel of we in een nieuw land waren aangekomen.

Na de eerste vulkaan-ervaringen voor Celine werd het voor mij tijd dat ik werd ingeleid in een nieuwe wereld; de Duikwereld. Ik had al langer voorgenomen om hier een cursus te gaan doen, maar nu was het zover! Morgen begint mijn cursus en in het volgende verhaal ga ik jullie waarschijnlijk doodgooien met vissen, koraal en spannende onderwater avonturen!

Het is sowieso al genieten, aangezien ze hier in Lovina veel blanken hebben (we blijven roepen ‘Ej een blanke!’), goed Westers voedsel en geen Ramadhan!!

Leve Bali.

 

vorig verhaal volgend verhaal

Gastenboek

naam:

email:

homepage:

bericht:


Nadine
04-10-2007 13:07
Jahoeee An en Celine! wat fantastisch spannend weer allemaal! En lekker bezig hoor met z'n tweetjes, super! (Y)
An, ik heb m'n eerste 2 bio deeltentamens gehaald! Dus nu nog ff een 4,5 voor die laatste en dan heb ik bio ook eindelijk binnen Dat gaan we even vieren als je weer terug bent (alsof je wilt denken aan hier terug zijn..., nou ja best leuk vooruitzicht toch een borrel doen!)
Nou schatten, ik kijk uit naar het duikverhaal! Moet ik meteen weer denken aan Lotte d'r gespetter en geproest in het begin, maar het gaat je vast ook lukken om te slagen! Good luck,
Liefs xxxxx
Jelle
27-09-2007 17:11
Super verhaal zus, en hoe ontzettend herkenbaar... wat je schrijft over Yogyakarta, de Bromo en Bali.. ik zou het niet anders kunnen verwoorden Duikze!
Lisan
27-09-2007 16:05
He meis leuk je verhaal weer te lezen! Je foto's zijn ook super mooi! Veel plezier met duiken! Liefs Lisan
|