Reisverhalen: Diving & Good Life
Datum: 10-10-2007
Locatie: Padangbai
We came. We dived. We drank. We stayed. And then we stayed a bit longer.
Lovina was home.
Bali was meteen al een verademing. Geen Ramadhan dus de mensen vol energie, overal Hindu-tempeltjes prachtig versierd. Er werden kleine offers op straat gelegd (en het viel nog niet mee om er niet per ongeluk op te stappen). Bali leek zoveel meer rust uit te stralen, geen hectische steden, geen benauwd gevoel.. Iedereen verplaatst zich continu per scooter. Hele families komen langs, kinderen worden met de scooter van school gehaald, soms volgeladen met fruit en groenten, maar zelfs over een geit doen ze niet moeilijk.
Zo kwam het ook dat ons continu %u2018Transport?%u2019 werd aangeboden en als toevoeging vaak %u2018Hot springs!?%u2019. We vonden in het begin dodelijk vermoeiend, maar na een tijd socializen met locals bleek het zelfs in een klein kustplaatsje als Lovina ontzettend handig om af en toe een lift te krijgen en ook iets van de omgeving te zien.
Maar de belangrijkste reden voor ons verblijf in Lovina was natuurlijk het duiken. Ik begon met mijn Open Water Course en Celine met een paar daytrips. Mijn eerste duik was in een zwembad.. Daar zat ik dan op de bodem. Vertrouwend op een apparaat voor mijn zuurstof. En oefeningen te doen in case of emergency. Dit was niet natuurlijk!! Help! Gelukkig had ik een hele geduldige Indonesische instructeur en het geluk dat ik alleen was.
De middagen dook ik in de boeken voor droge feitjes die me terug deden denken aan saaie natuurkunde-lessen. Maar de volgende dag was het zover; ik mocht de zee in! Ineens was alles perfect. Helemaal in evenwicht en in rust met mijn ademhaling genoot ik van deze prachtige wereld onderwater. Koraal, prachtige visjes en gewoon rust!! Mijn instructeur vroeg me continu of alles goed ging en schreef alle vissen op een slate, wat erg fijn was. De oefeningen gingen ook steeds beter en ik voelde me letterlijk als een vis in het water!!
De volgende dag ging ik met mijn instructeur en Celine met nog een groep naar Menjangan Island. Dit eiland staat bekend om zijn prachtige koraalwanden en kleine vissen. Halverwege kwamen ik en Celine elkaar onder water tegen. Zoveel prachtige visjes, voor de kenners onder ons; pufferfish, lion fish, cat fish, scorpion fish, parrotfish, triggerfish, angel fish, nemo%u2026Het was net een groot aquarium waar je in zwom. Ook moest ik vaak denken aan Finding Nemo, vooral toen ik een andere duiker letterlijk in the Blue zag hangen. Ook zagen we op een gegeven moment een Reefshark onder ons doorzwemmen. Ik had er al eentje gezien met snorkelen maar dit was zo anders. Zo gracieus als hij zich door het water bewoog op maar een paar meter afstand. Ik hield mijn adem in (niet te lang want dat is de enige regel met duiken; niet je adem inhouden!!) 
Eindelijk begreep ik hoe je uren kan praten over visjes! Steeds als we %u2018thuis%u2019 kwamen bij het duikcentrum doken we in de Reef guide om op te zoeken welke vissen we hadden gespot. I was addicted. Die avond heb ik mijn theorie examen gedaan en geslaagd! Dat moest even gevierd worden met muffins. Alcohol was niet echt nodig want na een duik voel je sowieso nog een beetje high 
De volgende dag had ik nog een extra dag duiken in mijn pakket en gingen we naar het Liberty Wreck. Dit Amerikaans schip was in de Tweede Wereldoorlog gezonken en sindsdien door het koraal en de vele vissen een populaire divesite geworden. Weer een prachtige duik en steeds meer vertrouwen in alles.
De avonden in Lovina vulden we in door heerlijk (Westers, Thais of Balinese) te eten in een van de vele knusse restaurantjes en een drankje in een van de barretjes met Live Music. Langzamerhand begonnen we steeds meer locals te leren kennen, wat erg gezellig was. Op straat werden we continu gegroet en als blanke blonde vrouwen werden we wederom behandeld als godinnen, wat niet verkeerd is voor een keertje, vooral niet hier op Bali waar de mannen ontzettend mooi zijn
Toen ik een keer een lift kreeg achterop een scooter stapte ik er aan de verkeerde kant af en liep ik een behoorlijke brandwond op door de uitlaat. Met wat middeltjes van de dokter dacht ik dat het wel meeviel, dus besloot ik nog wat duiken te doen. Dit was niet slim en na een week moest ik weer een dokter opzoeken in verband met een behoorlijke wondinfectie. Nu zit ik aan de antibiotica en mag ik voorlopig niet duiken.. Eerst was het nog grappig dat ik bij elke maaltijd mijn halve apotheek te voorschijn haalde, maar nu ben ik het flink zat! Het enige grappige was dat alle locals meteen weten waar de wond vandaan komt; Knalpot Incident! Dat heeft iedereen hier minimaal 1 keer meegemaakt in zijn leven ..
Ik en Celine hebben ook nog een keer samen gedoken op het eiland en nog een keer een Night Dive gedaan. Dat was echt kicken. Toen we midden op zee zaten met het bootje, in het pikkedonker, dacht ik eventjes Waar zijn we nu weer mee bezig?? Maar toen we met zaklamp en uitrusting rustig afdaalden en prachtige vissen, krabbetjes en schrimps zagen functioneerde ik puur op adrenaline..Toen we bovenkwamen was het enige wat we zagen de gigantische heldere sterrenhemel. Wauw!
Het leuke is ook dat je onderwater gewoon met elkaar kan communiceren met sign language . Het belangrijkste is natuurlijk het OK, Something Wrong en Low on Air. Maar als je ook kan vertellen welke vissen je ziet, dat je een andere duiker vervelend vind, dat je het koud hebt en zin hebt om die avond een drankje te doen, is dat natuurlijk helemaal leuk. Het enige vervelende is dat als je moet lachen je hele masker vol water loopt (dus oefening heb ik genoeg gehad)..
Na een paar keer een mislukte poging tot weggaan (uitgeweest, wekker vergeten te zetten, verslapen, luiheid) was het dan toch echt tijd. Na elf dagen namen we afscheid van al onze vrienden, die meerdere keren vroegen wanneer we weer terug zouden komen. Met de Indonesische liedjes in ons hoofd en een steekje pijn in ons hart zaten we in een hobbelige bus richting het midden van Bali; Ubud.
Dit stadje zorgde gelukkig voor afleiding, met zijn schattige straatjes, prachtig artistieke restaurantjes en winkeltjes en het bekende Monkey Forrest waar apen tussen de tempeltjes rondspringen. Met een tour door de omgeving hebben we mooie views op bergen, grote temples en een prachtig Court of Justice van 800 jaar oud bewonderd. Goed voor de culturele ontwikkeling!! We zijn expres niet te lang gebleven, want ik had het hele stadje wel leeg kunnen kopen..
Na een paar dagen vertrokken we naar Padangbai, een schattig klein kustplaatsje, waar we de overtocht maken naar de Gili Eilanden van Lombok. Hopelijk is mijn wond snel geheeld en kan ik nog 1 keer genieten van de Wonderlijke Onderwater Wereld Gisteren hebben we voor het eerst een drankje gedaan met backpackers, en het was echt heerlijk om even vlot Engels te praten. De Balinezen spreken goed Engels, maar het blijft toch heel langzaam en goed articuleren en geen ingewikkelde zinsbouw. (We yesterday waterfall. Very. Nice.) Voordeel is wel dat mijn Engels nu ook op een heeeeeeeel laag niveau verstaanbaar is
Over negen dagen vliegen we alweer naar huis en to be honest; ik wil hier niet weg! Ik heb een zwak gekregen voor Bali en voor het duiken en we genieten van elk moment.
To be continued.. (one last time)
Eindelijk begreep ik hoe je uren kan praten over visjes! Steeds als we %u2018thuis%u2019 kwamen bij het duikcentrum doken we in de Reef guide om op te zoeken welke vissen we hadden gespot. I was addicted. Die avond heb ik mijn theorie examen gedaan en geslaagd! Dat moest even gevierd worden met muffins. Alcohol was niet echt nodig want na een duik voel je sowieso nog een beetje high
De volgende dag had ik nog een extra dag duiken in mijn pakket en gingen we naar het Liberty Wreck. Dit Amerikaans schip was in de Tweede Wereldoorlog gezonken en sindsdien door het koraal en de vele vissen een populaire divesite geworden. Weer een prachtige duik en steeds meer vertrouwen in alles.
De avonden in Lovina vulden we in door heerlijk (Westers, Thais of Balinese) te eten in een van de vele knusse restaurantjes en een drankje in een van de barretjes met Live Music. Langzamerhand begonnen we steeds meer locals te leren kennen, wat erg gezellig was. Op straat werden we continu gegroet en als blanke blonde vrouwen werden we wederom behandeld als godinnen, wat niet verkeerd is voor een keertje, vooral niet hier op Bali waar de mannen ontzettend mooi zijn
Toen ik een keer een lift kreeg achterop een scooter stapte ik er aan de verkeerde kant af en liep ik een behoorlijke brandwond op door de uitlaat. Met wat middeltjes van de dokter dacht ik dat het wel meeviel, dus besloot ik nog wat duiken te doen. Dit was niet slim en na een week moest ik weer een dokter opzoeken in verband met een behoorlijke wondinfectie. Nu zit ik aan de antibiotica en mag ik voorlopig niet duiken.. Eerst was het nog grappig dat ik bij elke maaltijd mijn halve apotheek te voorschijn haalde, maar nu ben ik het flink zat! Het enige grappige was dat alle locals meteen weten waar de wond vandaan komt; Knalpot Incident! Dat heeft iedereen hier minimaal 1 keer meegemaakt in zijn leven ..
Ik en Celine hebben ook nog een keer samen gedoken op het eiland en nog een keer een Night Dive gedaan. Dat was echt kicken. Toen we midden op zee zaten met het bootje, in het pikkedonker, dacht ik eventjes Waar zijn we nu weer mee bezig?? Maar toen we met zaklamp en uitrusting rustig afdaalden en prachtige vissen, krabbetjes en schrimps zagen functioneerde ik puur op adrenaline..Toen we bovenkwamen was het enige wat we zagen de gigantische heldere sterrenhemel. Wauw!
Het leuke is ook dat je onderwater gewoon met elkaar kan communiceren met sign language . Het belangrijkste is natuurlijk het OK, Something Wrong en Low on Air. Maar als je ook kan vertellen welke vissen je ziet, dat je een andere duiker vervelend vind, dat je het koud hebt en zin hebt om die avond een drankje te doen, is dat natuurlijk helemaal leuk. Het enige vervelende is dat als je moet lachen je hele masker vol water loopt (dus oefening heb ik genoeg gehad)..
Na een paar keer een mislukte poging tot weggaan (uitgeweest, wekker vergeten te zetten, verslapen, luiheid) was het dan toch echt tijd. Na elf dagen namen we afscheid van al onze vrienden, die meerdere keren vroegen wanneer we weer terug zouden komen. Met de Indonesische liedjes in ons hoofd en een steekje pijn in ons hart zaten we in een hobbelige bus richting het midden van Bali; Ubud.
Dit stadje zorgde gelukkig voor afleiding, met zijn schattige straatjes, prachtig artistieke restaurantjes en winkeltjes en het bekende Monkey Forrest waar apen tussen de tempeltjes rondspringen. Met een tour door de omgeving hebben we mooie views op bergen, grote temples en een prachtig Court of Justice van 800 jaar oud bewonderd. Goed voor de culturele ontwikkeling!! We zijn expres niet te lang gebleven, want ik had het hele stadje wel leeg kunnen kopen..
Na een paar dagen vertrokken we naar Padangbai, een schattig klein kustplaatsje, waar we de overtocht maken naar de Gili Eilanden van Lombok. Hopelijk is mijn wond snel geheeld en kan ik nog 1 keer genieten van de Wonderlijke Onderwater Wereld Gisteren hebben we voor het eerst een drankje gedaan met backpackers, en het was echt heerlijk om even vlot Engels te praten. De Balinezen spreken goed Engels, maar het blijft toch heel langzaam en goed articuleren en geen ingewikkelde zinsbouw. (We yesterday waterfall. Very. Nice.) Voordeel is wel dat mijn Engels nu ook op een heeeeeeeel laag niveau verstaanbaar is
Over negen dagen vliegen we alweer naar huis en to be honest; ik wil hier niet weg! Ik heb een zwak gekregen voor Bali en voor het duiken en we genieten van elk moment.
To be continued.. (one last time)
vorig verhaal
